ναυαρχίς

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ναυαρχίς	αἱ	ναυαρχίδες
γενική	τῆς	ναυαρχίδος	τῶν	ναυαρχίδων
δοτική	τῇ	ναυαρχίδῐ	ταῖς	ναυαρχίσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ναυαρχίδᾰ	τὰς	ναυαρχίδᾰς
κλητική ὦ!		ναυαρχίς*		ναυαρχίδες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ναυαρχίδε
γεν-δοτ	τοῖν		ναυαρχίδοιν
Με βραχύ γιώτα στο θέμα -ίς -ίδος. * Κατά τη Γραμματική του Smyth, η κλητική ενικού χωρίς το -ς
3η κλίση, Κατηγορία 'πατρίς' όπως «πατρίς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ναυαρχίς (ελληνιστική κοινή) < αρχαία ελληνική ναύαρχ(ος) + -ίς → δείτε τις λέξεις ναῦς και ἀρχή. Εννοείται θηλυκό ουσιαστικό όπως «ναῦς», «τριήρης»

Ουσιαστικό

ναυαρχίς θηλυκό (ελληνιστική κοινή)

• (ναυτικός όρος) το πλοίο του ναυάρχου, η ναυαρχίδα

Συγγενικά

• ναυαρχέω
• ναυαρχία

→ και δείτε τις λέξεις ναύαρχος και ναῦς

Πηγές

• ναυαρχίς - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ναυαρχίς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.