νεωκόρος

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο/η	νεωκόρος	οι	νεωκόροι
γενική	του/της	νεωκόρου	των	νεωκόρων
αιτιατική	τον/τη	νεωκόρο	τους/τις	νεωκόρους
κλητική		νεωκόρε		νεωκόροι
Κατηγορία όπως «ζωγράφος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

νεωκόρος < νεώς (ή ναός) + κόρος (ή κούρος)

Ουσιαστικό

νεωκόρος αρσενικό ή θηλυκό, νεωκόρισσα θηλυκό

• (επάγγελμα) λαϊκός που έχει την ευθύνη για την καθαριότητα, την τάξη, την ασφάλεια και την λειτουργική ετοιμότητα ενός Ιερού Ναού

  ※  Ο ψάλτης υπενύσταζε και έκαμνε «μετάνοιες» όρθιος στο στασίδι, κι' ο γέρο‑Δημητρός, ο πρώην νεωκόρος κ' επίτροπος επί των εξωκκλησίων, χωρίς ο νους του ν' αποσπάται απ' το παγγάρι και τα κηρία, έπαιρνε «δύο τροπάρια» καθιστός στο στασίδι. (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τα μετά θάνατον, Η χολεριασμένη, 1915)

Συνώνυμα

• καντηλανάφτης
• εκκλησάρης
• εκκλησιαστικός

Μεταφράσεις

    νεωκόρος

αγγλικά : sexton (en), verger (en) γαλλικά : sacristain (fr), sacristaine (fr) τουρκικά : zangoç (tr)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ λείπει η κλίση

Ουσιαστικό

νεωκόρος αρσενικό

• (επάγγελμα) φύλακας και επιστάτης ναού

  ※  λέγωμεν δὴ τοῖς μὲν ἱεροῖς νεωκόρους τε καὶ ἱερέας καὶ ἱερείας δεῖν γίγνεσθαι

  Ας πούμε, λοιπόν, ότι για μεν τα ιερά πρέπει να υπάρχουν νεωκόροι (φύλακες ναών) και ιερείς και ιέρειες....

  (Πλάτων, Νόμοι. Βιβλίο ΣΤ)

Πηγές

• νεωκόρος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• νεωκόρος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.