νώδυνος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	νώδυνος	τὸ	νώδυνον
γενική	τοῦ/τῆς	νωδύνου	τοῦ	νωδύνου
δοτική	τῷ/τῇ	νωδύνῳ	τῷ	νωδύνῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	νώδυνον	τὸ	νώδυνον
κλητική ὦ!		νώδυνε		νώδυνον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	νώδυνοι	τὰ	νώδυνᾰ
γενική	τῶν	νωδύνων	τῶν	νωδύνων
δοτική	τοῖς/ταῖς	νωδύνοις	τοῖς	νωδύνοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	νωδύνους	τὰ	νώδυνᾰ
κλητική ὦ!		νώδυνοι		νώδυνᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	νωδύνω	τὼ	νωδύνω
γεν-δοτ	τοῖν	νωδύνοιν	τοῖν	νωδύνοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

νώδυνος < νη- (στερητικό) + ὀδύν(η) + -ος (με έκταση του [ο] σε [ω] λόγω δημιουργίας σύνθετης λέξης)

Επίθετο

νώδυνος, -ος, -ον

1. ανώδυνος

   ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Πίνδαρος^w, Νεμεονίκαις, 8. (Δεινίδι (Δεινίᾳ υἱῷ Μέγα) (Αιγηνήτη) σταδιεῖ), 50 Επιμ. Boeck, Pindari opera quae supersunt, 1811. ((8.49-8.50))

   ἐπαοιδαῖς δ' ἀνὴρ | νώδυνον καί τις κάματον θῆκεν.

   ≈ συνώνυμα: ἀνώδυνος

2. που απαλύνει τον πόνο

   ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Σοφοκλῆς, Φιλοκτήτης, στίχ. 44 (43-44)

   ἀλλ᾽ ἢ ᾽πὶ φορβῆς νόστον ἐξελήλυθεν, | ἢ φύλλον εἴ τι νώδυνον κάτοιδέ που.

   μα θενα βγήκε ή θροφή να ζητήσει ή κάπου αν ξέρει βοτάνι, που τους πόνους ν᾽ αλαφρώνει.

   Μετάφραση (1937): Ιωάννης Ν. Γρυπάρης), Αθήνα: Εστία @greek‑language.gr

Παράγωγα

• νωδυνία

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη ὀδύνη

Πηγές

• νώδυνος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• νώδυνος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.