οἰκήτωρ

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	οἰκήτωρ	οἱ	οἰκήτορες
γενική	τοῦ	οἰκήτορος	τῶν	οἰκητόρων
δοτική	τῷ	οἰκήτορῐ	τοῖς	οἰκήτορσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	οἰκήτορᾰ	τοὺς	οἰκήτορᾰς
κλητική ὦ!		οἰκῆτορ		οἰκήτορες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		οἰκήτορε
γεν-δοτ	τοῖν		οἰκητόροιν
3η κλίση, Κατηγορία 'κτήτωρ' όπως «κτήτωρ» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

οἰκήτωρ < οἰκέω ( < οἶκος) + -τωρ

Ουσιαστικό

οἰκήτωρ, -ορος αρσενικό

1. κάτοικος

   ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Αἰσχύλος, Προμηθεὺς δεσμώτης, στίχ. 353

   τὸν γηγενῆ τε Κιλικίων οἰκήτορα

   ※ 5ος αιώνας πκε ⌘ Ἡρόδοτος, Ἱστορίαι, 2 (Εὐτέρπη), 103

   ὅσον δὴ αὐτοῦ κατέλιπε τῆς χώρης οἰκήτορας

   ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Θουκυδίδης, Ἱστορίαι, Α, 2

   μάλιστα δὲ τῆς γῆς ἡ ἀρίστη αἰεὶ τὰς μεταβολὰς τῶν οἰκητόρων εἶχεν

2. άποικος

   ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Θουκυδίδης, Ἱστορίαι, Β, 27

   καὶ ἐξέπεμψαν ὕστερον οὐ πολλῷ ἐς αὐτὴν τοὺς οἰκήτορας

Πηγές

• οἰκήτωρ - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• οἰκήτωρ - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.