οὐλόμενος

Αρχαία ελληνικά (grc)

Προφορά

ΔΦΑ : /uː.ló.me.nos/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : οὐ‐λό‐με‐νος

Μετοχή

οὐλόμενος, -η, -ον (επιθετικοποιημένο)

• επικός και ποιητικός τύπος του ὀλόμενος· μετοχή μέσου αορίστου του ὄλλυμαι

1. καταστροφικός, φθοροποιός, ολέθριος, μοιραίος

   → λατινική: fatalis

2. δυστυχής, αφανισμένος, χαμένος

   → λατινική: perditus

Κλίση

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	οὐλόμενος	ἡ	οὐλομένη	τὸ	οὐλόμενον
γενική	τοῦ	οὐλομένου	τῆς	οὐλομένης	τοῦ	οὐλομένου
δοτική	τῷ	οὐλομένῳ	τῇ	οὐλομένῃ	τῷ	οὐλομένῳ
αιτιατική	τὸν	οὐλόμενον	τὴν	οὐλομένην	τὸ	οὐλόμενον
κλητική ὦ!		οὐλόμενε		οὐλομένη		οὐλόμενον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	οὐλόμενοι	αἱ	οὐλόμεναι	τὰ	οὐλόμενᾰ
γενική	τῶν	οὐλομένων	τῶν	οὐλομένων	τῶν	οὐλομένων
δοτική	τοῖς	οὐλομένοις	ταῖς	οὐλομέναις	τοῖς	οὐλομένοις
αιτιατική	τοὺς	οὐλομένους	τὰς	οὐλομένᾱς	τὰ	οὐλόμενᾰ
κλητική ὦ!		οὐλόμενοι		οὐλόμεναι		οὐλόμενᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	οὐλομένω	τὼ	οὐλομένᾱ	τὼ	οὐλομένω
γεν-δοτ	τοῖν	οὐλομένοιν	τοῖν	οὐλομέναιν	τοῖν	οὐλομένοιν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'λυόμενος' όπως «λυόμενος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Πηγές

• οὐλόμενος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• οὐλόμενος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.