πλακούντας

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	πλακούντας	οι	πλακούντες
γενική	του	πλακούντα & πλακούντος	των	πλακούντων
αιτιατική	τον	πλακούντα	τους	πλακούντες
κλητική		πλακούντα		πλακούντες
Κατηγορία όπως «αγώνας» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

πλακούντας < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική πλακοῦς, από την αιτιατική «τὸν πλακοῦντα» + -ς. Η σημασία στην ιατρική < σημασιολογικό δάνειο από τη γαλλική placenta.

Προφορά

ΔΦΑ : /plaˈkun.das/

τυπογραφικός συλλαβισμός : πλα‐κού‐ντας

Ουσιαστικό

πλακούντας αρσενικό

1. (ανατομία, ιατρική) όργανο θηλυκών ανωτέρων θηλαστικών που περιβάλλει το έμβρυο και το συνδέει με την μήτρα κατά την εγκυμοσύνη
2. (βιολογία) τμήμα ωοθήκης φυτού
3. ομφάλιος λώρος, τροφοβλάστη

1. (μαγειρική, αρχαιολογία) ονομασία διαφόρων γλυκισμάτων από ζύμη, συνήθως με μέλι, ξηρούς καρπούς και μυρωδικά
   1. είδος γλυκιάς πίτας από ζύμη, ζάχαρη και διάφορα καρυκεύματα· η σογιόπιττα
2. κατάλοιπο της εξαγωγής λαδιού από σπόρους φυτών, το οποίο είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες και χρησιμεύει σε ζωοτροφές

Άλλες μορφές

• πολυτονική γραφή: πλακοῦντας

Πολυλεκτικοί όροι

• πρόδρομος πλακούντας, προδρομικός πλακούντας (ιατρική) πλακούντας που καλύπτει εντελώς ή εν μέρει τον τράχηλο της μήτρας (< νεολατινική placenta previa)
• αποκόλληση πλακούντα (ιατρική) αφαίρεση μέρους του πλακούντα από το τοίχωμα της μήτρας

Μεταφράσεις

    πλακούντας

αγγλικά : placenta (en) γαλλικά : placenta (fr) γερμανικά : Plazenta (de), Mutterkuchen (de) ισλανδικά : fylgja (is) θηλυκό