πραότης

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	πραότης	αἱ	πραότητες
γενική	τῆς	πραότητος	τῶν	πραοτήτων
δοτική	τῇ	πραότητῐ	ταῖς	πραότησῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	πραότητᾰ	τὰς	πραότητᾰς
κλητική ὦ!		πραότης		πραότητες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		πραότητε
γεν-δοτ	τοῖν		πραοτήτοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'τάπης' όπως «τάπης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

πραότης < πρᾶο(ς) + -της

Ουσιαστικό

πραότης, -ητος θηλυκό

• πραότητα

  άλλες μορφές: πρᾳότης < πρᾷος

Πηγές

• πραότης - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• πραότης, πρᾳότης - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.