πρόσωπον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	προσωπο-
ονομαστική	τὸ	πρόσωπον	τὰ	πρόσωπᾰ
γενική	τοῦ	προσώπου	τῶν	προσώπων
δοτική	τῷ	προσώπῳ	τοῖς	προσώποις
αιτιατική	τὸ	πρόσωπον	τὰ	πρόσωπᾰ
κλητική ὦ!		πρόσωπον		πρόσωπᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		προσώπω
γεν-δοτ	τοῖν		προσώποιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

πρόσωπον < αβέβαιης ετυμολογίας πιθανώς από παλαιότερο τύπο *προτιωπον < προτί < προς + μηδενισμένη βαθμίδα της πρωτοελληνική *ókʷs (βλέπω) < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *h₃ókʷs < *h₃ekʷ-

→ δείτε τη λέξη ὄπωπα

Ουσιαστικό

πρόσωπον, -ου ουδέτερο

1. η φυσιογνωμία κάποιου
2. το προσωπείο, η προσωπίδα
3. προτομή ή προσωπογραφία κάποιου
4. τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα

Εκφράσεις

• πρόσωπον πόλεως: (το χαρακτηριστικό της πόλης)
• oἱ ἄρτοι τοῦ προσώπου: (οι άρτοι της προθέσεως)
• κατά πρόσωπον: (απέναντι)
• ποιῶ τινος τὸ πρόσωπον: (εκπροσωπώ, αντιπροσωπεύω κάποιον)
• πίπτω ἐπὶ πρόσωπον: (πέφτω στα γόνατα)
• τοσόνδ' ἔχεις τόλμης πρόσωπον: (τόσο θρασύς και αναιδής είσαι)

Πηγές

• πρόσωπον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• πρόσωπον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.