πτόλις

Αρχαία ελληνικά (grc)

επική κλίση
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	πτόλῐς	αἱ	πτόλεις
γενική	τῆς	πτόλῐος	τῶν/τάων	πτόλεων
δοτική	τῇ	πτόλει	ταῖς	πτόλεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	πτόλῐν	τὰς	πτόλεις
κλητική ὦ!		πτόλῐ		πτόλεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		πτόλει
γεν-δοτ	τοῖιν		πτολέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'πόλις' όπως «πόλις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

πτόλις < Ομηρική ποιητική λέξη αντί πόλις. Παραβάλετε πτόλεμος.

Προφορά

ΔΦΑ : /ptó.lis/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : πτό‐λῐς

Ουσιαστικό

πτόλις, -ιος θηλυκό

• επικός και ποιητικός τύπος του πόλις

  → χρειάζεται παράθεμα

Συγγενικά

• πτολίεθρον
• πτολίπορθος
• πτολιπόρθιος

Πηγές

• πτόλις - ΜΟΡΦΩ (αγγλικά) Μορφολογικό ευρετήριο για την αρχαία ελληνική γλώσσα Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français (Το Μεγάλο Μπαγί: Λεξικό [αρχαίας] ελληνικής-γαλλικής), Παρίσι: Hachette.
• πτόλις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• πτόλις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• Πάπυρος–Λαρούς–Μπριτάννικα: Λεξικό της ελληνικής γλώσσας, αρχαίας - μεσαιωνικής - νέας, ερμηνευτικό - ετυμολογικό. Αθήνα: Πάπυρος, 1981‑1994, έκδοση: 2013.