σκῦτος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	σκῦτος	τὰ	σκύτη - σκύτεᾰ
γενική	τοῦ	σκύτους - σκύτεος	τῶν	σκυτῶν - σκυτέων
δοτική	τῷ	σκύτει - σκύτεῐ̈	τοῖς	σκύτεσῐ(ν)
αιτιατική	τὸ	σκῦτος	τὰ	σκύτη - σκύτεα
κλητική ὦ!		σκῦτος		σκύτη - σκύτεα
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		σκύτει - σκύτεε
γεν-δοτ	τοῖν		σκυτοῖν - σκυτέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'βέλος' όπως «σκεῦος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

σκῦτος < τεχνικός όρος αβέβαιης ετυμολογίας.

Προφορά

ΔΦΑ : /skŷː.tos/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : σκῦ‐τος

Ουσιαστικό

σκῦτος, -ους/-εος ουδέτερο

1. δέρμα, τομάρι
2. (ειδικότερα) δορά, προβιά, δέρμα που χρησιμοποιείται ως ρούχο
3. δερμάτινος φαλλός, τον οποίο χρησιμοποιούσαν στην αττική κωμωδία
4. ιμάντας από δέρμα

Συνώνυμα

• σκύλος

Συγγενικά

• δωδεκάσκυτος
• σκυτάριον
• σκυτεία
• σκυτεῖον
• σκυτεύς
• σκύτευσις
• σκυτεύω
• σκυτίς
• σκύτινος
• σκυτικός
• σκυτοβραχίων
• σκυτοβυρσεύς
• σκυτοδεψέω, ῶ
• σκυτοκόλεος
• σκυτοπώλης
• σκυτόω, ῶ
• σκυτοτόμος
• σκυτόομαι, οῦμαι, ἐσκυτωμένος
• σκυτορράφος
• σκυτοτομεῖον
• σκυτοτομέω, ῶ
• σκυτοτραγέω, ῶ
• σκυτώδης

Απόγονοι

σκῦτος (αρχαία ελληνικά)

⇘ νέα ελληνικά: σκύτος

Πηγές

• σκῦτος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• σκῦτος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.