σπατίλη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	σπατίλη	αἱ	σπατῖλαι
γενική	τῆς	σπατίλης	τῶν	σπατιλῶν
δοτική	τῇ	σπατίλῃ	ταῖς	σπατίλαις
αιτιατική	τὴν	σπατίλην	τὰς	σπατίλᾱς
κλητική ὦ!		σπατίλη		σπατῖλαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		σπατίλᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		σπατίλαιν
Το φωνήεν της παραλήγουσας είναι μακρό.
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'νίκη' όπως «γνώμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

σπατίλη < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

σπατίλη, -ης θηλυκό

1. υδαρές περίττωμα που μοιάζει με διάρροια, ακαθαρσία

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Εἰρήνη, στίχ. 48 (47-48)

   «δοκέω μέν, ἐς Κλέωνα τοῦτ᾽ αἰνίσσεται, | ὡς κεῖνος ἀναιδέως τὴν σπατίλην ἐσθίει.»

   «Κεντιές, νομίζω, για τον Κλέωνα θα ᾽ναι· | στον Άδη δα κι αυτός βρομιές θα τρώει.»

   Μετάφραση (1967): Θρασύβουλος Σταύρου, Αθήνα: Τυποβιβλιοτεχνική @greek‑language.gr

   ≈ συνώνυμα: σκῶρ, τῖλος

2. κομματάκια από δέρμα

Άλλες μορφές

• πατίλη

Παράγωγα

• σπατίλουρος

Πηγές

• σπατίλη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• σπατίλη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.