συγκρητισμός

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	συγκρητισμός	οι	συγκρητισμοί
γενική	του	συγκρητισμού	των	συγκρητισμών
αιτιατική	τον	συγκρητισμό	τους	συγκρητισμούς
κλητική		συγκρητισμέ		συγκρητισμοί
Κατηγορία όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

συγκρητισμός < λόγιο ενδογενές δάνειο: γαλλική syncrétisme < ελληνιστική κοινή συγκρητισμός (συμμαχία κρητικών πόλεων) < συγκρητίζω < σύν (συγ-) + Κρής

Προφορά

ΔΦΑ : /siŋ.ɡɾi.tiˈzmos/

τυπογραφικός συλλαβισμός : συ‐γκρη‐τι‐σμός

παλιότερος συλλαβισμός : συγ‐κρη‐τι‐σμός

Ουσιαστικό

συγκρητισμός αρσενικό

1. ανάμειξη

   ≈ συνώνυμα: συγκερασμός, συγχώνευση

2. (θρησκεία, ιστορία) η συγχώνευση στοιχείων από ελληνορωμαϊκές και ανατολικές λατρείες κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή

   ※  Το ελληνικό πάνθεο δέχθηκε εκείνη την εποχή περισσότερους ξένους θεούς από ό,τι ποτέ άλλοτε... Από την άλλη πλευρά, οι βάρβαροι όχι μόνο δέχθηκαν και αυτοί τους θεούς των Ελλήνων, αλλά και συγχώνευσαν πολλούς από τους δικούς τους θεούς με τους θεούς των Ελλήνων. Ήταν μια εποχή αναρχικού συγκρητισμού. (Αναστάσιος-Φοίβος Χρηστίδης, Ιστορία της ελληνικής γλώσσας: από τις αρχές έως την Ύστερη Αρχαιότητα, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών, Ίδρυμα Μανώλη Τριανταφυλλίδη, 2001, σελ. 542)

3. (φιλοσοφία, πολιτική) η ανάμειξη διαφορετικών ή ανόμοιων φιλοσοφικών θεωριών ή πολιτικών

   ≈ συνώνυμα: εκλεκτικισμός

4. (γλωσσολογία) η ανάμειξη ή συγχώνευση καταλήξεων διαφορετικών κλίσεων σ' έναν τύπο

Συγγενικά

• συγκρητικός
• συγκρητιστικός
• → δείτε τις λέξεις συν και Κρήτη

Δείτε επίσης

• συγκρητισμός στη Βικιπαίδεια 

Μεταφράσεις

    συγκρητισμός

αγγλικά : syncretism (en) γαλλικά : syncrétisme (fr) γερμανικά : Synkretismus (de) ισπανικά : sincretismo (es) ιταλικά : sincretismo (it)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	συγκρητισμός	οἱ	συγκρητισμοί
γενική	τοῦ	συγκρητισμοῦ	τῶν	συγκρητισμῶν
δοτική	τῷ	συγκρητισμῷ	τοῖς	συγκρητισμοῖς
αιτιατική	τὸν	συγκρητισμόν	τοὺς	συγκρητισμούς
κλητική ὦ!		συγκρητισμέ		συγκρητισμοί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		συγκρητισμώ
γεν-δοτ	τοῖν		συγκρητισμοῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'ναός' όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

συγκρητισμός (ελληνιστική κοινή) < συγκρητίζω + -ισμός

Ουσιαστικό

συγκρητισμός, -οῦ αρσενικό (ελληνιστική κοινή)

• (στην Κρήτη) συνασπισμός δύο αντιμαχόμενων κοινωνικών ομάδων εναντίον ενός τρίτου κοινού εχθρού

  ※  1ος/2ος κε αιώνας ⌘ Πλούταρχος, Ἠθικά Περὶ φιλαδελφίας, Section 19, 490b @scaife.perseus

  φεύγειν δὲ τοὺς ἐχθροὺς καὶ μὴ προσδέχεσθαι, μιμούμενον αὐτὸ γοῦν τοῦτο τὸ Κρητῶν, οἳ πολλάκις στασιάζοντες ἀλλήλοις καὶ πολεμοῦντες, ἔξωθεν ἐπιόντων πολεμίων διελύοντο καὶ συνίσταντο· καὶ τοῦτʼ ἦν ὁ καλούμενος ὑπʼ αὐτῶν συγκρητισμός.

Συγγενικά

• συγκρητίζω

Πηγές

• συγκρητισμός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.