συμπήγνυμι

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

συμπήγνυμι < συμ- + πήγνυμι

Ρήμα

συμπήγνυμι (& συμπηγνύω)

1. συμπηγνύω
2. στερεώνω μαζί με κάτι άλλο
3. κατασκευάζω
4. καθιστώ κάτι συμπαγές

Κλίση

    συμπήγνυμι

Ενεργητικός Ενεστώτας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ συμπήγνῡμι συμπηγνύω συμπηγνύοιμι - σύ συμπήγνῡς συμπηγνύῃς συμπηγνύοις συμπήγνῡ οὗτος συμπήγνῡσι(ν) συμπηγνύῃ συμπηγνύοι συμπηγνύτω ἡμεῖς συμπήγνυμεν συμπηγνύωμεν συμπηγνύοιμεν - ὑμεῖς συμπήγνυτε συμπηγνύητε συμπηγνύοιτε συμπήγνυτε οὗτοι συμπηγνύασι(ν) συμπηγνύωσι(ν) συμπηγνύοιεν συμπηγνύντων / συμπηγνύτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή συμπηγνύναι συμπηγνύς συμπηγνῦσα συμπηγνύν συμπηγνύω λείπει η προσωδία ρήματος Ενεργητικός Παρατατικός προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ συνεπήγνῡν - - - σύ συνεπήγνῡς - - - οὖτος συνεπήγνῡ - - - ἡμεῖς συνεπήγνυμεν - - - ὑμεῖς συνεπήγνυτε - - - οὗτοι συνεπήγνυσαν - - - Ενεργητικός Παρατατικός προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ συνεπήγνυον - - - σύ συνεπήγνυες - - - οὖτος συνεπήγνυε - - - ἡμεῖς συνεπηγνύομεν - - - ὑμεῖς συνεπηγνύετε - - - οὗτοι συνεπήγνυον - - - Ενεργητικός Μέλλοντας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ συμπήξω - συμπήξοιμι - σύ συμπήξεις - συμπήξοις - οὗτος συμπήξει - συμπήξοι - ἡμεῖς συμπήξομεν - συμπήξοιμεν - ὑμεῖς συμπήξετε - συμπήξοιτε - οὗτοι συμπήξουσι(ν) - συμπήξοιεν - ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή συμπήξειν συμπήξων συμπήξουσα συμπῆξον Ενεργητικός Αόριστος α' προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ συνέπηξα συμπήξω συμπήξαιμι - σύ συνέπηξας συμπήξῃς συμπήξαις / συμπήξειας σύμπηξον οὗτος συνέπηξε συμπήξῃ συμπήξαι / συμπήξειεν συμπηξάτω ἡμεῖς συνεπήξαμεν συμπήξωμεν συμπήξαιμεν - ὑμεῖς συνεπήξατε συμπήξητε συμπήξαιτε συμπήξατε οὗτοι συνέπηξαν συμπήξωσι(ν) συμπήξαιεν / συμπήξειαν συμπηξάντων / συμπηξάτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή συμπῆξαι συμπήξας συμπήξασα συμπῆξαν Ενεργητικός Παρακείμενος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ συμπέπηγα συμπεπήγω / συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός ὦ συμπεπήγοιμι / συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός εἴην - σύ συμπέπηγας συμπεπήγῃς / συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός ᾖς συμπεπήγοις / συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός εἴης συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός ἴσθι οὗτος συμπέπηγε συμπεπήγῃ / συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός ᾖ συμπεπήγοι / συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός εἴη συμπεπηγώς, συμπεπηγυῖα, συμπεπηγός ἔστω ἡμεῖς συμπεπήγαμεν συμπεπήγωμεν / συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα ὦμεν συμπεπήγοιμεν / συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα εἴημεν/εἶμεν - ὑμεῖς συμπεπήγατε συμπεπήγητε / συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα ἦτε συμπεπήγοιτε / συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα εἴητε/εἶτε συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα ἔστε οὗτοι συμπεπήγασι(ν) συμπεπήγωσι(ν) / συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα ὦσι(ν) συμπεπήγοιεν / συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα εἴησαν/εἶεν συμπεπηγότες, συμπεπηγυῖαι, συμπεπηγότα ἔστων ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή συμπεπηγέναι συμπεπηγώς συμπεπηγυῖα συμπεπηγός Ο ενεργητικός παρακείμενος έχει παθητική σημασία: συντίθεμαι, γίνομαι στερεός, συμπυκνώνομαι Ενεργητικός Υπερσυντέλικος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ συνεπεπήγειν - - - σύ συνεπεπήγεις - - - οὖτος συνεπεπήγει - - - ἡμεῖς συνεπεπήγεμεν - - - ὑμεῖς συνεπεπήγετε - - - οὗτοι συνεπεπήγεσαν - - -

Πηγές

• συμπήγνυμι - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• συμπήγνυμι - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.