συνεκφώνηση

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	συνεκφώνηση	οι	συνεκφωνήσεις
γενική	της	συνεκφώνησης*	των	συνεκφωνήσεων
αιτιατική	τη	συνεκφώνηση	τις	συνεκφωνήσεις
κλητική		συνεκφώνηση		συνεκφωνήσεις
* παλιότερος λόγιος τύπος, συνεκφωνήσεως
Κατηγορία όπως «δύναμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

συνεκφώνηση < ελληνιστική κοινή συνεκφώνησις < συνεκφωνέω < ἐκφωνέω < αρχαία ελληνική φωνέω < φωνή

Ουσιαστικό

συνεκφώνηση θηλυκό

• (γραμματική) η διαδικασία ή το αποτέλεσμα του συνεκφωνώ

Συνώνυμα

• συμπροφορά
• συνεκφορά

Μεταφράσεις

    συνεκφώνηση

→ δείτε τη λέξη συμπροφορά