συνυπουργέω

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

συνυπουργέω < συν- + ὑπουργέω

Ρήμα

συνυπουργέω

• υπηρετώ ή συνεργάζομαι μαζί με κάποιον

Κλίση

Ενεργητικός Ενεστώτας
προσωπικές εγκλίσεις	οριστική	υποτακτική	ευκτική	προστακτική
ἐγώ	συνυπουργέω	συνυπουργέω	συνυπουργέοιμι	-
σύ	συνυπουργεῖς	συνυπουργέῃς	συνυπουργέοις	συνυπουργεῖ
οὖτος	συνυπουργεῖ	συνυπουργέῃ	συνυπουργέοι	συνυπουργείτω
ἡμεῖς	συνυπουργέομεν	συνυπουργέωμεν	συνυπουργέοιμεν	-
ὑμεῖς	συνυπουργεῖτε	συνυπουργέητε	συνυπουργέοιτε	συνυπουργεῖτε
οὗτοι	συνυπουργέουσι(ν)	συνυπουργέωσι(ν)	συνυπουργέοιεν	συνυπουργεόντων / συνυπουργείτωσαν
ονοματικοί τύποι	απαρέμφατο	μετοχή
	συνυπουργεῖν	συνυπουργέων	συνυπουργέουσα	συνυπουργέον

• → λείπει η κλίση

Πηγές

• συνυπουργέω - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• συνυπουργέω - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.