τέκνον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	τεκνο-
ονομαστική	τὸ	τέκνον	τὰ	τέκνᾰ
γενική	τοῦ	τέκνου	τῶν	τέκνων
δοτική	τῷ	τέκνῳ	τοῖς	τέκνοις
αιτιατική	τὸ	τέκνον	τὰ	τέκνᾰ
κλητική ὦ!		τέκνον		τέκνᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		τέκνω
γεν-δοτ	τοῖν		τέκνοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'τέκνον' όπως «τέκνον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

τέκνον, ήδη ομηρικό < θέμα τεκ- < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *tek- (γεννάω, τίκτω) + -νο(ν). Το θέμα τεκ-, όπως και στον αόριστο β' ἔ‑τεκ‑ον του τίκτω). Για τα συγγενή, δείτε *tek-.

Ουσιαστικό

τέκνον ουδέτερο

1. τέκνο, παιδί
2. απόγονος

Πηγές

• τέκνον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• τέκνον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.