ταρίχευσις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ταρίχευσῐς	αἱ	ταριχεύσεις
γενική	τῆς	ταριχεύσεως	τῶν	ταριχεύσεων
δοτική	τῇ	ταριχεύσει	ταῖς	ταριχεύσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ταρίχευσῐν	τὰς	ταριχεύσεις
κλητική ὦ!		ταρίχευσῐ		ταριχεύσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ταριχεύσει
γεν-δοτ	τοῖν		ταριχευσέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ταρίχευσις < ταριχεύ(ω) + -σις

Ουσιαστικό

ταρίχευσις, -εως θηλυκό

• ταρίχευση

Πηγές

• ταρίχευσις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ταρίχευσις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.