τελείωση

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	τελείωση	οι	τελειώσεις
γενική	της	τελείωσης*	των	τελειώσεων
αιτιατική	την	τελείωση	τις	τελειώσεις
κλητική		τελείωση		τελειώσεις
* παλιότερος λόγιος τύπος, τελειώσεως
Κατηγορία όπως «δύναμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

τελείωση < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική τελείω(σις) + -ση < τελειόω / τελειῶ < τέλειος < τέλος < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *kʷel- (κινώ, στρίβω)

Προφορά

ΔΦΑ : /teˈli.o.si/

τυπογραφικός συλλαβισμός : τε‐λεί‐ω‐ση

Ουσιαστικό

τελείωση θηλυκό

• η διαδικασία ή το αποτέλεσμα του τελειώνομαι, το να γίνεται κάποιος τέλειος
• ολοκλήρωση, περάτωση έργου
• βελτίωση
• (τυπογραφία) ... σχεδίαση με κουκκίδες (όπως ράστερ και πουαντιγισμός)

Συνώνυμα

• (τελειοποίηση)

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις τελειώνω, τέλειος και τέλος

Μεταφράσεις

    καταληκτική ολοκλήρωση

αγγλικά : conclusion (en) γαλλικά : achèvement (fr)