τουρκομάχος

Νέα ελληνικά (el)

Ετυμολογία

τουρκομάχος < Τούρκ(ος) + -ο- + -μάχος

Προφορά

ΔΦΑ : /tuɾ.koˈma.xos/

τυπογραφικός συλλαβισμός : τουρ‐κο‐μά‐χος

Ουσιαστικό

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	τουρκομάχος	οι	τουρκομάχοι
γενική	του	τουρκομάχου	των	τουρκομάχων
αιτιατική	τον	τουρκομάχο	τους	τουρκομάχους
κλητική		τουρκομάχε		τουρκομάχοι
Κατηγορία όπως «δρόμος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

τουρκομάχος αρσενικό

• (λόγιο, παρωχημένο) αυτός που πολεμά Τούρκους, κυρίως στην Ελληνική Επανάσταση του 1821

  ※  Κάστρα ολέθρου, βράχοι μακεδονίτες, / άπαρτο κάθε πέτρα μετερίζι· / μα οι τουρκομάχοι, πετροκαταλύτες. (Κωστής Παλαμάς, Η πολιτεία και η μοναξιά, 1912)

Επίθετο

→ λείπει η κλίση

τουρκομάχος

• (λόγιο, παρωχημένο) χαρακτηρισμός κάποιου που πολεμά με Τούρκους

  ※  Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα δύσκολον πολὺ δὲν τοῦ ἐφάνη… / εἰς τὴν πατρίδα ἔχαιρεν ὑπόληψιν μεγάλην, / καθόσον ἦτο γέννημα ἑνὸς ἀρχιτσοπάνη, / διακριθέντος ἄλλοτε στὴν Τουρκομάχον πάλην. (Γεώργιος Σουρής, Ο κύριος Πετσωματάς, 1886)

Μεταφράσεις

    τουρκομάχος