υπομόχλευση

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	υπομόχλευση	οι	υπομοχλεύσεις
γενική	της	υπομόχλευσης*	των	υπομοχλεύσεων
αιτιατική	την	υπομόχλευση	τις	υπομοχλεύσεις
κλητική		υπομόχλευση		υπομοχλεύσεις
* παλιότερος λόγιος τύπος, υπομοχλεύσεως
Κατηγορία όπως «δύναμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

υπομόχλευση μαρτυρείται από το 1894 στην καθαρεύουσα (ὑπομόχλευσις) < υπο- + μόχλευση

Ουσιαστικό

υπομόχλευση θηλυκό

1. μετακίνηση αντικειμένου με τη βοήθεια μοχλού
2. (μεταφορικά) αναμόχλευση

Μεταφράσεις

    υπομόχλευση

Πηγές

• Πάπυρος–Λαρούς–Μπριτάννικα: Λεξικό της ελληνικής γλώσσας, αρχαίας - μεσαιωνικής - νέας, ερμηνευτικό - ετυμολογικό. Αθήνα: Πάπυρος, 1981‑1994, έκδοση: 2013.
• Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (2002). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας (Βʹ έκδοση). Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.  (Αʹ έκδοση: 1998)