υἱός

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	υἱός	οἱ	υἱοί
γενική	τοῦ	υἱοῦ	τῶν	υἱῶν
δοτική	τῷ	υἱῷ	τοῖς	υἱοῖς
αιτιατική	τὸν	υἱόν	τοὺς	υἱούς
κλητική ὦ!		υἱέ		υἱοί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		υἱώ
γεν-δοτ	τοῖν		υἱοῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'ναός' όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

υἱός < αρχαία ελληνική υἱύς (μαρτυρείται ως παλαιός αττικός τύπος ) < (κληρονομημένο) πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *suHyús.

Προφορά

ΔΦΑ : /hui̯.ós/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : υἱ‐ός

Ουσιαστικό

υἱός, -οῦ αρσενικό

• (οικογένεια) υιός, γιος

  ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ὀδύσσεια, 17 (ρ. Τηλεμάχου καὶ Ὀδυσσέως ἐπάνοδος εἰς Ἰθάκην.), στίχ. 545

  οὐχ ὁράᾳς, ὅ μοι υἱὸς ἐπέπταρε πᾶσιν ἔπεσσι;

  δεν βλέπεις πως φταρνίστηκε στον λόγο μου κι ο γιος μου;

  Μετάφραση σε ελεύθερο στίχο (2006): Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης, @greek‑language.gr

  ≈ συνώνυμα: παῖς

  ≤ συνυπώνυμα: ἀδελφή, ἀδελφός, θυγάτηρ, μήτηρ, πατήρ

Εκφράσεις

• παῖδα (ή υἱὸν) τίθεμαι τινά

Πηγές

• υἱός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• υἱός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.