φίλανδρος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	φίλανδρος	τὸ	φίλανδρον
γενική	τοῦ/τῆς	φιλάνδρου	τοῦ	φιλάνδρου
δοτική	τῷ/τῇ	φιλάνδρῳ	τῷ	φιλάνδρῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	φίλανδρον	τὸ	φίλανδρον
κλητική ὦ!		φίλανδρε		φίλανδρον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	φίλανδροι	τὰ	φίλανδρᾰ
γενική	τῶν	φιλάνδρων	τῶν	φιλάνδρων
δοτική	τοῖς/ταῖς	φιλάνδροις	τοῖς	φιλάνδροις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	φιλάνδρους	τὰ	φίλανδρᾰ
κλητική ὦ!		φίλανδροι		φίλανδρᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	φιλάνδρω	τὼ	φιλάνδρω
γεν-δοτ	τοῖν	φιλάνδροιν	τοῖν	φιλάνδροιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

φίλανδρος < (φίλος) φίλ- + -ανδρος (ἀνήρ)

Επίθετο

φίλανδρος, -ος, -ο

1. που αγαπά τους άνδρες

   ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Αἰσχύλος, Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, στίχ. 902

   στένει πέδον φίλανδρον

2. που αγαπά τις ανδρικές συνήθειες, τους ανδρικούς τρόπους
3. που αγαπά τον σύζυγο της

Πηγές

• φίλανδρος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• φίλανδρος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.