φιλόγελως

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

φιλόγελως < φιλό- + γέλως

Επίθετο

• → λείπει η κλίση

φιλόγελως, -ως, -ω

• που αγαπάει τα γέλια

Ουσιαστικό

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	φῐλογελωτ-
ονομαστική	ὁ/ἡ	φιλόγελως	οἱ/αἱ	φιλογέλωτες
γενική	τοῦ/τῆς	φιλογέλωτος	τῶν	φιλογελώτων
δοτική	τῷ/τῇ	φιλογέλωτῐ	τοῖς/ταῖς	φιλογέλωτῐ(ν)*
αιτιατική	τὸν/τὴν	φιλογέλωτᾰ	τοὺς/τὰς	φιλογέλωτᾰς
κλητική ὦ!		φιλόγελως		φιλογέλωτες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		φιλογέλωτε
γεν-δοτ	τοῖν		φιλογελώτοιν
* Η δοτική πληθυντικού με κατάληξη -τι αντί για -σι.
3η κλίση, Κατηγορία 'ἔρως' όπως «ἔρως» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

φιλόγελως αρσενικό ή θηλυκό

• άτομο που γελά με ευκολία

Συγγενικά

• φιλογέλοιος

→ και δείτε τις λέξεις φίλος και γέλως

Πηγές

• φιλόγελως - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• φιλόγελως - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.