χλαμύς

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	χλᾰμῠδ-
ονομαστική	ἡ	χλαμύς	αἱ	χλαμύδες
γενική	τῆς	χλαμύδος	τῶν	χλαμύδων
δοτική	τῇ	χλαμύδῐ	ταῖς	χλαμύσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	χλαμύδᾰ	τὰς	χλαμύδᾰς
κλητική ὦ!		χλαμύς		χλαμύδες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		χλαμύδε
γεν-δοτ	τοῖν		χλαμύδοιν
Με βραχύ ύψιλον στο θέμα -ύς, -ύδος.
3η κλίση, Κατηγορία 'χλαμύς' όπως «χλαμύς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

χλαμύς < προελληνική *χλᾰν- (συγγενές με τα χλαῖνα και χλανίς)

Ουσιαστικό

χλαμύς [χλᾰμῠδ-], ] θηλυκό

• (ενδυμασία) κοντός, τριγωνικός μανδύας που έδεναν στον δεξί ώμο, μακεδονικής προέλευσης που υιοθέτησαν γρήγορα και οι υπόλοιποι Ελληνες, στρατιωτικό ένδυμα και κυρίως των εφήβων που περιπολούσαν έφιπποι (μέχρι να ενηλικιωθούν)

  ※  οἰκτρότατον μάτηρ σε, Χαρίξενε, δῶρον ἐς ᾄδαν, ὀκτωκαιδεκέταν ἐστόλισεν χλαμύδι

  Φρικτότερο δεν υπάρχει, η μάνα σου, Χαρίξενε, δώρο στον Άδη στα δεκαοχτώ σου χρόνια σε στόλισε με χλαμύδα.

  (@perseus.tufts.edu) ταφικό επίγραμμα που αποδίδεται στο Μελέαγρο από τα Γάδαρα (130-60 πΚΕ)

Πηγές

• χλαμύς - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• χλαμύς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.