χώννυμι

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

χώννυμι < χόω

Ρήμα

χώννυμι (& χωννύω· μεταγενέστεροι τύποι του χόω)

• σωρεύω χώματα, σκεπάζω με χώμα
• → δείτε τη λέξη χόω

Κλίση

    χώννυμι

Ενεργητικός Ενεστώτας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ χώννῡμι χωννύω χωννύοιμι - σύ χώννῡς χωννύῃς χωννύοις χώννῡ οὗτος χώννῡσι(ν) χωννύῃ χωννύοι χωννύτω ἡμεῖς χώννυμεν χωννύωμεν χωννύοιμεν - ὑμεῖς χώννυτε χωννύητε χωννύοιτε χώννυτε οὗτοι χωννύασι(ν) χωννύωσι(ν) χωννύοιεν χωννύντων / χωννύτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή χωννύναι χωννύς χωννῦσα χωννύν ενεργητικός ενεστώτας -νύω με βραχύ -ῠ οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγὼ χωννύω χωννύω χωννύοιμι — σὺ χωννύεις χωννύῃς χωννύοις χώννυε οὖτος χωννύει χωννύῃ χωννύοι χωννυέτω ἡμεῖς χωννύομεν χωννύωμεν χωννύοιμεν — ὑμεῖς χωννύετε χωννύητε χωννύοιτε χωννύετε οὗτοι χωννύουσῐ(ν) χωννύωσῐ(ν) χωννύοιεν χωννυόντων χωννυέτωσαν 2o δυϊκός χωννύετον χωννύητον χωννύοιτον χωννύετον 3o δυϊκός χωννύετον χωννύητον χωννυοίτην χωννυέτων ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή: αρσενικό - θηλυκό - ουδέτερο χωννύειν χωννύων χωννύουσα χωννύον Ενεργητικός Παρατατικός προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἐχώνῡν - - - σύ ἐχώνῡς - - - οὖτος ἐχώνῡ - - - ἡμεῖς ἐχώνυμεν - - - ὑμεῖς ἐχώνυτε - - - οὗτοι ἐχώνυσαν - - - Ενεργητικός Παρατατικός προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἐχώνυον - - - σύ ἐχώνυες - - - οὖτος ἐχώνυε - - - ἡμεῖς ἐχωνύομεν - - - ὑμεῖς ἐχωνύετε - - - οὗτοι ἐχώνυον - - - Ενεργητικός Μέλλοντας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ χώσω - χώσοιμι - σύ χώσεις - χώσοις - οὗτος χώσει - χώσοι - ἡμεῖς χώσομεν - χώσοιμεν - ὑμεῖς χώσετε - χώσοιτε - οὗτοι χώσουσι(ν) - χώσοιεν - ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή χώσειν χώσων χώσουσα χῶσον Ενεργητικός Αόριστος α' προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἔχωσα χώσω χώσαιμι - σύ ἔχωσας χώσῃς χώσαις / χώσειας χῶσον οὗτος ἔχωσε χώσῃ χώσαι / χώσειεν χωσάτω ἡμεῖς ἐχώσαμεν χώσωμεν χώσαιμεν - ὑμεῖς ἐχώσατε χώσητε χώσαιτε χώσατε οὗτοι ἔχωσαν χώσωσι(ν) χώσαιεν / χώσειαν χωσάντων / χωσάτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή χῶσαι χώσας χώσασα χῶσαν Ενεργητικός Παρακείμενος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ κέχωκα κεχώκω / κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός ὦ κεχώκοιμι / κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός εἴην - σύ κέχωκας κεχώκῃς / κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός ᾖς κεχώκοις / κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός εἴης κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός ἴσθι οὗτος κέχωκε κεχώκῃ / κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός ᾖ κεχώκοι / κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός εἴη κεχωκώς, κεχωκυῖα, κεχωκός ἔστω ἡμεῖς κεχώκαμεν κεχώκωμεν / κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα ὦμεν κεχώκοιμεν / κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα εἴημεν/εἶμεν - ὑμεῖς κεχώκατε κεχώκητε / κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα ἦτε κεχώκοιτε / κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα εἴητε/εἶτε κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα ἔστε οὗτοι κεχώκασι(ν) κεχώκωσι(ν) / κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα ὦσι(ν) κεχώκοιεν / κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα εἴησαν/εἶεν κεχωκότες, κεχωκυῖαι, κεχωκότα ἔστων ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή κεχωκέναι κεχωκώς κεχωκυῖα κεχωκός Ενεργητικός Υπερσυντέλικος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἐκεχώκειν - - - σύ ἐκεχώκεις - - - οὖτος ἐκεχώκει - - - ἡμεῖς ἐκεχώκεμεν - - - ὑμεῖς ἐκεχώκετε - - - οὗτοι ἐκεχώκεσαν - - -