ἀγακλεής

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀγακλεής	τὸ	ἀγακλεές
γενική	τοῦ/τῆς	ἀγακλεοῦς	τοῦ	ἀγακλεοῦς
δοτική	τῷ/τῇ	ἀγακλεεῖ	τῷ	ἀγακλεεῖ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀγακλεῆ	τὸ	ἀγακλεές
κλητική ὦ!		ἀγακλεές		ἀγακλεές
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀγακλεεῖς	τὰ	ἀγακλεῆ
γενική	τῶν	ἀγακλεῶν	τῶν	ἀγακλεῶν
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀγακλεέσῐ(ν)	τοῖς	ἀγακλεέσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀγακλεεῖς	τὰ	ἀγακλεῆ
κλητική ὦ!		ἀγακλεεῖς		ἀγακλεῆ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀγακλεεῖ	τὼ	ἀγακλεεῖ
γεν-δοτ	τοῖν	ἀγακλεοῖν	τοῖν	ἀγακλεοῖν
3η κλίση, Κατηγορία 'συνεχής' όπως «συνεχής» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀγακλεής < ἀγα- + κλέος (δόξα)

Επίθετο

ἀγακλεής, -ής, -ές [ᾰ-]

• ένδοξος, περίφημος

Πηγές

• ἀγακλεής - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀγακλεής - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.