ἀγός

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	ᾰγ-
ονομαστική	ὁ	ἀγός	οἱ	ἀγοί
γενική	τοῦ	ἀγοῦ	τῶν	ἀγῶν
δοτική	τῷ	ἀγῷ	τοῖς	ἀγοῖς
αιτιατική	τὸν	ἀγόν	τοὺς	ἀγούς
κλητική ὦ!		ἀγέ		ἀγοί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀγώ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀγοῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'ναός' όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀγός < απαθής βαθμίδα του θέματος ᾰγ- του ἄγω με πρόσφυμα -ός

Ουσιαστικό

ἀγός αρσενικό

• (στον Όμηρο) ηγεμόνας, αρχηγός

  ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ἰλιάς, 3 (Γ. Ὅρκοι. Τειχοσκοπία. Ἀλεξάνδρου καὶ Μενελάου μονομαχία.), στίχ. 230

  Ἰδομενεὺς δ’ ἑτέρωθεν ἐνὶ Κρήτεσσι θεὸς ὣς
  ἕστηκ’, ἀμφὶ δέ μιν Κρητῶν ἀγοὶ ἠγερέθονται.

Πηγές

• ἀγός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀγός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.