ἀδημονία

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἀδημονίᾱ	αἱ	ἀδημονίαι
γενική	τῆς	ἀδημονίᾱς	τῶν	ἀδημονιῶν
δοτική	τῇ	ἀδημονίᾳ	ταῖς	ἀδημονίαις
αιτιατική	τὴν	ἀδημονίᾱν	τὰς	ἀδημονίᾱς
κλητική ὦ!		ἀδημονίᾱ		ἀδημονίαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀδημονίᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀδημονίαιν
1η κλίση, ομάδα 'χώρα', Κατηγορία 'σοφία' όπως «σοφία» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀδημονία (ελληνιστική κοινή) < ἀδημον(έω) + -ία

Ουσιαστικό

ἀδημονία, -ας θηλυκό (ελληνιστική κοινή)

• δυσφορία, ανησυχία

  ※  1ος κε αιώνας Φίλων ο Ιουδαίος, Περί του βίου Μωυσέως (λόγος πρώτος), 1.120, @scaife.perseus

  κἄπειτ’ ἄνεμος καταράττει, νότος βιαιότατος, ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ νύκτα προσεπιτεινόμενος καὶ σφοδρυνόμενος, αὐτὸς καθ’ αὑτὸν ὢν μεγάλη ζημία· ξηρός τε γάρ ἐστι καὶ κεφαλαλγὴς καὶ βαρυήκοος, ἄσας τε καὶ ἀδημονίας ἐμποιεῖν ἱκανός,

  ※  1ος/2ος κε αιώνας ⌘ Πλούταρχος, Ἠθικά Περὶ τοῦ ἀκούειν, Section 16, 47a @scaife.perseus

  διὸ δεῖ πάσχειν μέν τι καὶ δάκνεσθαι, μὴ συντρίβεσθαι δὲ μηδʼ ἀθυμεῖν τὸν ἐλεγχόμενον, ἀλλʼ ὥσπερ ἐν τελετῇ κατηργμένης αὐτοῦ φιλοσοφίας τοὺς πρώτους καθαρμοὺς καὶ θορύβους ἀνασχόμενον ἐλπίζειν τι γλυκὺ καὶ λαμπρὸν ἐκ τῆς παρούσης ἀδημονίας καὶ ταραχῆς.

  ※  2ος κε αιώνας ⌘ Γαληνός, In Hippocratis Epidemiarum I, 1.2.75, p.179 @scaife.perseus

  τὸ δὲ τῆς ἀγρυπνίας καὶ τῆς ἀδημονίας σύμπτωμα διὰ παντός ἐστι μοχθηρὸν, οὐ κατὰ μόνην τὴν ἀρχὴν, ὥσπερ γε καὶ τὸ ἐφιδροῦν.

Πηγές

• ἀδημονία - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀδημονία - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.