ἀθεμιτουργός

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ἀθεμιτουργός	οἱ	ἀθεμιτουργοί
γενική	τοῦ	ἀθεμιτουργοῦ	τῶν	ἀθεμιτουργῶν
δοτική	τῷ	ἀθεμιτουργῷ	τοῖς	ἀθεμιτουργοῖς
αιτιατική	τὸν	ἀθεμιτουργόν	τοὺς	ἀθεμιτουργούς
κλητική ὦ!		ἀθεμιτουργέ		ἀθεμιτουργοί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀθεμιτουργώ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀθεμιτουργοῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'ναός' όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀθεμιτουργός < ἀθεμιτουργέω + -ός

Ουσιαστικό

ἀθεμιτουργός αρσενικό (ελληνιστική κοινή)

• αυτός που κάνει έκνομες ή αθέμιτες ενέργειες

Πηγές

• ἀθεμιτουργός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.