ἀκύρωτος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
	ἀκυρωτο-
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀκύρωτος	τὸ	ἀκύρωτον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀκυρώτου	τοῦ	ἀκυρώτου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀκυρώτῳ	τῷ	ἀκυρώτῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀκύρωτον	τὸ	ἀκύρωτον
κλητική ὦ!		ἀκύρωτε		ἀκύρωτον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀκύρωτοι	τὰ	ἀκύρωτᾰ
γενική	τῶν	ἀκυρώτων	τῶν	ἀκυρώτων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀκυρώτοις	τοῖς	ἀκυρώτοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀκυρώτους	τὰ	ἀκύρωτᾰ
κλητική ὦ!		ἀκύρωτοι		ἀκύρωτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀκυρώτω	τὼ	ἀκυρώτω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀκυρώτοιν	τοῖν	ἀκυρώτοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀκύρωτος < → λείπει η ετυμολογία

Επίθετο

ἀκύρωτος, -ος, -ον

• (ρηματικό επίθετο) ακύρωτος, ανεπικύρωτος

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις ἀκυρόω και κῦρος

Πηγές

• ἀκύρωτος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀκύρωτος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.