ἀλίαστος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀλίαστος	τὸ	ἀλίαστον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀλιάστου	τοῦ	ἀλιάστου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀλιάστῳ	τῷ	ἀλιάστῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀλίαστον	τὸ	ἀλίαστον
κλητική ὦ!		ἀλίαστε		ἀλίαστον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀλίαστοι	τὰ	ἀλίαστᾰ
γενική	τῶν	ἀλιάστων	τῶν	ἀλιάστων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀλιάστοις	τοῖς	ἀλιάστοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀλιάστους	τὰ	ἀλίαστᾰ
κλητική ὦ!		ἀλίαστοι		ἀλίαστᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀλιάστω	τὼ	ἀλιάστω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀλιάστοιν	τοῖν	ἀλιάστοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀλίαστος < ἀ- στερητικό + λιάζομαι + -τος

Επίθετο

ἀλίαστος, -ος, -ον

1. άκαμπτος, αλύγιστος
2. ακατάπαυστος, ασταμάτητος, σφοδρός
3. (για πρόσωπα) ατρόμητος
4. μεγάλος, πολύς

Πηγές

• ἀλίαστος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀλίαστος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.