ἀλαλή

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἀλαλή	αἱ	ἀλαλαί
γενική	τῆς	ἀλαλῆς	τῶν	ἀλαλῶν
δοτική	τῇ	ἀλαλῇ	ταῖς	ἀλαλαῖς
αιτιατική	τὴν	ἀλαλήν	τὰς	ἀλαλᾱ́ς
κλητική ὦ!		ἀλαλή		ἀλαλαί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀλαλᾱ́
γεν-δοτ	τοῖν		ἀλαλαῖν
1η κλίση, Κατηγορία 'ψυχή' όπως «ψυχή» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀλαλή < (ηχομιμητική λέξη) → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

ἀλαλή, -ῆς [ᾰλᾰ] θηλυκό

1. δυνατή κραυγή
2. πολεμική κραυγή
3. ιαχή της μάχης και η ίδια η μάχη

Άλλες μορφές

• δωρικός τύπος : ἀλαλά

Πηγές

• ἀλαλή - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀλαλή - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.