ἀμυγδαλῆ

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἀμυγδαλέᾱ   > ἀμυγδαλῆ	αἱ	ἀμυγδαλέαι   > ἀμυγδαλαῖ
γενική	τῆς	ἀμυγδαλέᾱς > ἀμυγδαλῆς	τῶν	ἀμυγδαλεῶν > ἀμυγδαλῶν
δοτική	τῇ	ἀμυγδαλέᾳ   > ἀμυγδαλῇ	ταῖς	ἀμυγδαλέαις > ἀμυγδαλαῖς
αιτιατική	τὴν	ἀμυγδαλέᾱν > ἀμυγδαλῆν	τὰς	ἀμυγδαλέᾱς   > ἀμυγδαλᾶς
κλητική ὦ!		ἀμυγδαλέᾱ   > ἀμυγδαλῆ		ἀμυγδαλέαι   > ἀμυγδαλαῖ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀμυγδαλέᾱ   > ἀμυγδαλᾶ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀμυγδαλέαιν   > ἀμυγδαλαῖν
1η κλίση, ομάδα 'συκέα συκῆ', Κατηγορία 'συκῆ' όπως «συκῆ» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀμυγδαλῆ < προελληνική ^{(Χρειάζεται τεκμηρίωση…)}

Ουσιαστικό

ἀμυγδαλῆ θηλυκό

• (δέντρο) συνηρημένη μορφή του ἀμυγδαλέα: η αμυγδαλιά

  ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Ἱπποκράτης, Γυναικεῖα, (De muliebribus), 1.51 @scaife.perseus

  Ἢν ἐκ τόκου ἀλγέῃ, ῥητίνην τερεβινθίνην καὶ μέλι καὶ οἶνον χλιερὸν διδόναι ῥοφέειν, καὶ ἢν φλεγμήνωσιν αἱ μῆτραι, τοῦτο παύσει. Ἢν δὲ ἀλγέῃ τῶν μητρέων τόπον, ἀμυγδαλῆς τρίψας πικρῆς καὶ ἐλαίης τὰ ἁπαλὰ φύλλα, καὶ κύμινον καὶ δάφνης καρπὸν ἢ τὰ φύλλα, καὶ ἄννησον καὶ ἐρύσιμον καὶ ὀρίγανον καὶ νίτρον, ταῦτα μίξας καὶ τρίψας λεῖα, κολλούρια ποιέειν μητρέων.

  ※  4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοτέλης, Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν, Θ, 40 @scaife.perseus

  Φυτεύειν δὲ συμφέρει περὶ τὰ σμήνη ἀχράδας, κυάμους, πόαν Μηδικήν, Συρίαν, ὤχρους, μυρρίνην, μήκωνα, ἕρπυλλον, ἀμυγδαλῆν.

Πηγές

• ἀμυγδαλῆ - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.