ἀνάπηρος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀνάπηρος	τὸ	ἀνάπηρον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀναπήρου	τοῦ	ἀναπήρου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀναπήρῳ	τῷ	ἀναπήρῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀνάπηρον	τὸ	ἀνάπηρον
κλητική ὦ!		ἀνάπηρε		ἀνάπηρον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀνάπηροι	τὰ	ἀνάπηρᾰ
γενική	τῶν	ἀναπήρων	τῶν	ἀναπήρων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀναπήροις	τοῖς	ἀναπήροις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀναπήρους	τὰ	ἀνάπηρᾰ
κλητική ὦ!		ἀνάπηροι		ἀνάπηρᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀναπήρω	τὼ	ἀναπήρω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀναπήροιν	τοῖν	ἀναπήροιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀνάπηρος < ἀνά- + πηρός

Επίθετο

ἀνάπηρος, -ος, -ον (χωρίς παραθετικά)

• ανάπηρος

Παράγωγα

• ἀναπηρία
• ἀναπηρόβιος
• ἀναπηρόω, ἀναπηρόομαι
• ἀναπήρως
• ἀναπηρτισμένως
• παναπηρής

Πηγές

• ἀνάπηρος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀνάπηρος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.