ἀνέκδοτος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀνέκδοτος	τὸ	ἀνέκδοτον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀνεκδότου	τοῦ	ἀνεκδότου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀνεκδότῳ	τῷ	ἀνεκδότῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀνέκδοτον	τὸ	ἀνέκδοτον
κλητική ὦ!		ἀνέκδοτε		ἀνέκδοτον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀνέκδοτοι	τὰ	ἀνέκδοτᾰ
γενική	τῶν	ἀνεκδότων	τῶν	ἀνεκδότων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀνεκδότοις	τοῖς	ἀνεκδότοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀνεκδότους	τὰ	ἀνέκδοτᾰ
κλητική ὦ!		ἀνέκδοτοι		ἀνέκδοτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀνεκδότω	τὼ	ἀνεκδότω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀνεκδότοιν	τοῖν	ἀνεκδότοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀνέκδοτος ήδη τον 5ο αιώνα πκε < ἀν- + ἔκδοτος ((ρηματικό επίθετο) του ἐκδίδωμι)

Επίθετο

ἀνέκδοτος, -ος, -ον

1. (για κόρη) που δεν έχει παντρευτεί

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Λυσίας, Κατὰ Ἀγοράτου, 45 @scaife.perseus

   […] οἱ μὲν γονέας [σφετέρους αὐτῶν] πρεσβύτας καταλιπόντες, οἳ ἤλπιζον ὑπὸ τῶν σφετέρων αὐτῶν παίδων γηροτροφηθέντες, ἐπειδὴ τελευτήσειαν τὸν βίον, ταφήσεσθαι, οἱ δὲ ἀδελφὰς ἀνεκδότους, οἱ δὲ παῖδας μικροὺς πολλῆς ἔτι θεραπείας δεομένους:

   […] άλλοι αφήνοντας πίσω τους γέρους γονείς που ήλπιζαν ότι, αφού γηροκομηθούν από τα παιδιά τους, θα ταφούν όταν έλθει ή ώρα του θανάτου, ότι άλλοι θανατώθηκαν αφήνοντας ανύπαντρες αδελφές, κι άλλοι μικρά παιδιά που είχαν ανάγκη ακόμη από πολλή φροντίδα να μεγαλώσουν.

   Μετάφραση (2003): Γ.Α. Ράπτης, εκδόσεις: Ζήτρος. @greek-language.gr

   ※  4ος πκε αιώνας ⌘ Ψευδο-Δημοσθένης, Κατὰ Νεαίρας, 8 @scaife.perseus

   ἔτι δὲ καὶ ἡ ἑτέρα θυγάτηρ ἀνέκδοτος ἔμελλεν ἔσεσθαι·

   ※  4ος πκε αιώνας ⌘ Δημοσθένης, Κατὰ Στεφάνου ψευδομαρτυριῶν α′, 74 @scaife.perseus

   τὰς δʼ ἡμετέρας θυγατέρας μελλούσας διʼ ἔνδειαν ἀνεκδότους ἔνδον γηράσκειν περιορᾷ.

   ※  1ος κε αιώνας Φίλων ο Ιουδαίος, De Specialibus Legibus (lib. i‑iv), 2.125, @scaife.perseus

   παρθένοι δὲ ἐὰν ἀπολειφθῶσιν ἀνέκδοτοι, προικὸς ὑπὸ ζώντων ἔτι τῶν γονέων μὴ διωρισμένης, ἰσομοιρείτωσαν τοῖς ἄρρεσιν.

2. (ελληνιστική σημασία) (για θεραπεία) μυστικός

   ※  πιθανόν 4ος κε αιώνας Φιλούμενος, De venenatis animalibus eorumque remediis, 10.9, @scaife.perseus

   ταύταιϲ χρῶ ἐπὶ τῶν δηγμάτων ἀμφοτέραιϲ. ἔϲτι δὲ αὕτη ἀφλέγμαντοϲ ἐπὶ παντὸϲ ἰοῦ, καὶ ἔϲτιν ἀνέκδοτοϲ ἡ τοιαύτη δύναμιϲ.

3. (ελληνιστική σημασία) αδημοσίευτος, ανέκδοτος

   ※  1ος πκε αιώνας ⌘ Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη Ἱστορική, 1, 4.6 @scaife.perseus

   ἐπεὶ δʼ ἡ μὲν ὑπόθεσις ἔχει τέλος, αἱ βίβλοι δὲ μέχρι τοῦ νῦν ἀνέκδοτοι τυγχάνουσιν οὖσαι, βούλομαι βραχέα προδιορίσαι περὶ ὅλης τῆς πραγματείας.

Άλλες μορφές

• (αρκαδικός τύπος): ἀνέσδοτος

Πηγές

• ἀνέκδοτος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀνέκδοτος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.