ἀναίτιος

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	ἀναίτιος	ἡ	ἀναιτίᾱ & ἀναίτιος	τὸ	ἀναίτιον
γενική	τοῦ	ἀναιτίου	τῆς	ἀναιτίᾱς & ἀναιτίου	τοῦ	ἀναιτίου
δοτική	τῷ	ἀναιτίῳ	τῇ	ἀναιτίᾳ & ἀναιτίῳ	τῷ	ἀναιτίῳ
αιτιατική	τὸν	ἀναίτιον	τὴν	ἀναιτίᾱν & ἀναίτιον	τὸ	ἀναίτιον
κλητική ὦ!		ἀναίτιε		ἀναιτίᾱ & ἀναίτιε		ἀναίτιον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	ἀναίτιοι	αἱ	ἀναίτιαι & ἀναίτιοι	τὰ	ἀναίτιᾰ
γενική	τῶν	ἀναιτίων	τῶν	ἀναιτίων & ἀναιτίων	τῶν	ἀναιτίων
δοτική	τοῖς	ἀναιτίοις	ταῖς	ἀναιτίαις & ἀναιτίοις	τοῖς	ἀναιτίοις
αιτιατική	τοὺς	ἀναιτίους	τὰς	ἀναιτίᾱς & ἀναιτίους	τὰ	ἀναίτιᾰ
κλητική ὦ!		ἀναίτιοι		ἀναίτιαι & ἀναίτιοι		ἀναίτιᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀναιτίω	τὼ	ἀναιτίᾱ & ἀναιτίω	τὼ	ἀναιτίω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀναιτίοιν	τοῖν	ἀναιτίαιν & ἀναιτίοιν	τοῖν	ἀναιτίοιν
Ο τύπος του θηλυκού σε -ος, λιγότερο συνηθισμένος.
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'δίκαιος' όπως «δίκαιος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀναίτιος < ἀν- + αἴτιος → δείτε τη λέξη αἰτία

Επίθετο

ἀναίτιος, -ος, -ον και -ος, -α, -ον

1. που δεν φταίει, δεν είναι αίτιος
2. αναίτιος, χωρίς αιτία

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη αἰτία

Πηγές

• ἀναίτιος - Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής - Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία - Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2006‑2008. greek‑language.gr
• ἀναίτιος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀναίτιος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.