ἀναμφήριστος

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀναμφήριστος	τὸ	ἀναμφήριστον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀναμφηρίστου	τοῦ	ἀναμφηρίστου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀναμφηρίστῳ	τῷ	ἀναμφηρίστῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀναμφήριστον	τὸ	ἀναμφήριστον
κλητική ὦ!		ἀναμφήριστε		ἀναμφήριστον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀναμφήριστοι	τὰ	ἀναμφήριστᾰ
γενική	τῶν	ἀναμφηρίστων	τῶν	ἀναμφηρίστων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀναμφηρίστοις	τοῖς	ἀναμφηρίστοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀναμφηρίστους	τὰ	ἀναμφήριστᾰ
κλητική ὦ!		ἀναμφήριστοι		ἀναμφήριστᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀναμφηρίστω	τὼ	ἀναμφηρίστω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀναμφηρίστοιν	τοῖν	ἀναμφηρίστοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀναμφήριστος (ελληνιστική κοινή) < ἀν- στερητικό + ἀμφήριστος (< ἀμφί + ἐρίζω)

Επίθετο

ἀναμφήριστος, -ος, -ον (ελληνιστική κοινή)

• αναμφίβολος, αδιαφιλονίκητος, αναντίρρητος

  ※  4ος/5ος κε αιώνας ⌘ Νόννος ὁ Πανοπολίτης, Μεταβολὴ τοῦ κατὰ Ἰωάννην Ἁγίου Εὐαγγελίου, 20.125, (20.124-20.125) @books.google.gr

  δός μοι δεῦρο, πέπον, σέο δάκτυλον, ὄφρα πελάσσω
  μάρτυν ἀναμφήριστον ἐς ὀξυτόρων τύπον ἥλων.

  Augustinus Scheindler, (επιμ.) Nonni Panopolitani Paraphrasis S. Evangelii Ioannei. accedit S. Evangelii textus et index verborum, Lipsiae: in aedibus B.G. Teubneri, 1881.

Παράγωγα

• ἀναμφηρίστως

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις ἀμφί και ἐρίζω

Πηγές

• ἀναμφήριστος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.