ἀναπόνιπτος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀναπόνιπτος	τὸ	ἀναπόνιπτον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀναπονίπτου	τοῦ	ἀναπονίπτου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀναπονίπτῳ	τῷ	ἀναπονίπτῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀναπόνιπτον	τὸ	ἀναπόνιπτον
κλητική ὦ!		ἀναπόνιπτε		ἀναπόνιπτον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀναπόνιπτοι	τὰ	ἀναπόνιπτᾰ
γενική	τῶν	ἀναπονίπτων	τῶν	ἀναπονίπτων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀναπονίπτοις	τοῖς	ἀναπονίπτοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀναπονίπτους	τὰ	ἀναπόνιπτᾰ
κλητική ὦ!		ἀναπόνιπτοι		ἀναπόνιπτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀναπονίπτω	τὼ	ἀναπονίπτω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀναπονίπτοιν	τοῖν	ἀναπονίπτοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀναπόνιπτος < → λείπει η ετυμολογία

Επίθετο

ἀναπόνιπτος, -ος, -ον

• άπλυτος

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Ἱππῆς, στίχ. 357 (356-358)

  [ΑΛ.] ἐγὼ δέ γ᾽ ἤνυστρον βοὸς καὶ κοιλίαν ὑείαν | καταβροχθίσας κᾆτ᾽ ἐπιπιὼν τὸν ζωμὸν ἀναπόνιπτος | λαρυγγιῶ τοὺς ῥήτορας καὶ Νικίαν ταράξω.

  [ΑΛΛ.] Κι εγώ, έτσι και την κάνω ταράτσα με βοδινό πατσά και κοιλιές γουρουνίσιες | και ρουφήξω από πάνω το ζουμί, πασαλειμμένος με λίγδες | θα καρυδώσω τους ρήτορες και θα ταράξω τον Νικία.

  Μετάφραση (2005): Ηλίας Σπυρόπουλος, Θεσσαλονίκη: Ζήτρος @greek‑language.gr

Πηγές

• ἀναπόνιπτος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀναπόνιπτος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.