ἀνδράχλη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἀνδράχλη	αἱ	ἀνδράχλαι
γενική	τῆς	ἀνδράχλης	τῶν	ἀνδραχλῶν
δοτική	τῇ	ἀνδράχλῃ	ταῖς	ἀνδράχλαις
αιτιατική	τὴν	ἀνδράχλην	τὰς	ἀνδράχλᾱς
κλητική ὦ!		ἀνδράχλη		ἀνδράχλαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀνδράχλᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀνδράχλαιν
Το φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'δίκη' όπως «βελόνη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀνδράχλη < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

ἀνδράχλη θηλυκό

1. (φυτό) η αγριοκουμαριά

   2ος/3ος κε αιώνας ⌘ Αθήναιος ο Ναυκρατίτης, Δειπνοσοφισταί, 3.26, v.1.p.193, @scaife.perseus.

   ἔχει δὲ τὸ δένδρον τοῦτο φύλλον μὲν ὅμοιον καὶ σχεδὸν ἴσον τῷ τῆς δάφνης ἀνδράχλης καὶ καρύας, ἀκάνθας δ’ οἵας ἄπιος ἢ ὀξυάκανθος, λείας δὲ καὶ ὀξείας σφόδρα καὶ ἰσχυράς.

2. το μαγκάλι ή πύραυνο

Άλλες μορφές

• ἀνδράχνη

Πηγές

• ἀνδράχλη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.