ἀνεύρυσμα

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ἀνεύρυσμᾰ	τὰ	ἀνευρύσμᾰτᾰ
γενική	τοῦ	ἀνευρύσμᾰτος	τῶν	ἀνευρυσμᾰ́των
δοτική	τῷ	ἀνευρύσμᾰτῐ	τοῖς	ἀνευρύσμᾰσῐ(ν)
αιτιατική	τὸ	ἀνεύρυσμᾰ	τὰ	ἀνευρύσμᾰτᾰ
κλητική ὦ!		ἀνεύρυσμᾰ		ἀνευρύσμᾰτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀνευρύσμᾰτε
γεν-δοτ	τοῖν		ἀνευρυσμᾰ́τοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'ὄνομα' όπως «ὄνομα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀνεύρυσμα (ελληνιστική κοινή) < ἀνευρύνω + -μα

Ουσιαστικό

ἀνεύρυσμα, -ατος ουδέτερο (ελληνιστική κοινή)

• (ιατρική) ανεύρυσμα

  ※  2ος κε αιώνας ⌘ Γαληνός, De methodo medendi, 5.4 @scaife.perseus

  Ταῦτα δὲ πράξαντα σαρκοῦν ὅτι τάχιστα τὸ τραῦμα, πρὶν ἀποῤῥυῆναι τοῦ ἀγγείου τὸν βρόχον. εἰ μὴ γὰρ φθάσειεν ἡ ἐπιτραφεῖσα σὰρξ στεγνῶσαι τὸ πέριξ χωρίον τῆς ἀποτετμημένης ἀρτηρίας, ἀλλ’ εὑρεθείη που χώρα κενὴ, τὸ καλούμενον ἀνεύρυσμα γίνεται.

  ※  2ος κε αιώνας ⌘ Γαληνός, De tumoribus praeter naturam, Chapter 11 @scaife.perseus

  Ἀρτηρίας δ’ ἀναστομωθείσης τὸ πάθος ἀνεύρυσμα καλεῖται.

Πηγές

• ἀνεύρυσμα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.