ἀνθρήνη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἀνθρήνη	αἱ	ἀνθρῆναι
γενική	τῆς	ἀνθρήνης	τῶν	ἀνθρηνῶν
δοτική	τῇ	ἀνθρήνῃ	ταῖς	ἀνθρήναις
αιτιατική	τὴν	ἀνθρήνην	τὰς	ἀνθρήνᾱς
κλητική ὦ!		ἀνθρήνη		ἀνθρῆναι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀνθρήνᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀνθρήναιν
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'γνώμη' όπως «γνώμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀνθρήνη < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

ἀνθρήνη, -ης θηλυκό

• (έντομο) η σφήκα

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Νεφέλαι, στίχ. 947 (945-948)

  τὸ τελευταῖον δ᾽, ἢν ἀναγρύξῃ, | τὸ πρόσωπον ἅπαν καὶ τὠφθαλμὼ | κεντούμενος ὥσπερ ὑπ᾽ ἀνθρηνῶν | ὑπὸ τῶν γνωμῶν ἀπολεῖται.

  Και στερνά, γρι να πει, | ίδιες σφήκες τα λόγια μου εμέ στις κεντιές | θα τον στρώσουνε, μούτρο και μάτια, | ώσπου πια να τον κάμουνε λιώμα.

  Μετάφραση (1967): Θρασύβουλος Σταύρου, Αθήνα: Τυποβιβλιοτεχνική @greek‑language.gr

  ≈ συνώνυμα: : ἀνθρηδών

Άλλες μορφές

• ἀθρήνη
• ἀνθρήν

Συγγενικά

• ἀνθρήνιον
• ἀνθρηνιώδης
• ἀνθρηνοειδής

Πηγές

• ἀνθρήνη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀνθρήνη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.