ἀντίθεσις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἀντίθεσῐς	αἱ	ἀντιθέσεις
γενική	τῆς	ἀντιθέσεως	τῶν	ἀντιθέσεων
δοτική	τῇ	ἀντιθέσει	ταῖς	ἀντιθέσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ἀντίθεσῐν	τὰς	ἀντιθέσεις
κλητική ὦ!		ἀντίθεσῐ		ἀντιθέσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀντιθέσει
γεν-δοτ	τοῖν		ἀντιθεσέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀντίθεσις, ήδη τον 5ο αιώνα στον Ισοκράτη ως ρητορικό σχήμα < ἀντί- + θέμα θετ- (όπως τίθημι - θετός) + -σις → δείτε τη λέξη ἀντίθετος, ρηματικό επίθετο του ἀντιτίθημι

Ουσιαστικό

ἀντίθεσις, -εως θηλυκό

1. αντιστοιχία
2. αντίθεση, αντίσταση
3. (γραμματική) η εναλλαγή γραμμάτων σε μια λέξη
4. (ρητορική) η αντίθεση

Πηγές

• ἀντίθεσις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀντίθεσις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.