ἀντωπός

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀντωπός	τὸ	ἀντωπόν
γενική	τοῦ/τῆς	ἀντωποῦ	τοῦ	ἀντωποῦ
δοτική	τῷ/τῇ	ἀντωπῷ	τῷ	ἀντωπῷ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀντωπόν	τὸ	ἀντωπόν
κλητική ὦ!		ἀντωπέ		ἀντωπόν
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀντωποί	τὰ	ἀντωπᾰ́
γενική	τῶν	ἀντωπῶν	τῶν	ἀντωπῶν
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀντωποῖς	τοῖς	ἀντωποῖς
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀντωπούς	τὰ	ἀντωπᾰ́
κλητική ὦ!		ἀντωποί		ἀντωπᾰ́
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀντωπώ	τὼ	ἀντωπώ
γεν-δοτ	τοῖν	ἀντωποῖν	τοῖν	ἀντωποῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'βοηθός' όπως «βοηθός» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀντωπός < (ἀντί) ἀντ- + -ωπός (ὤψ)

Επίθετο

ἀντωπός, -ός, -όν

• (ελληνιστική κοινή) αντωπός
  1. με το μπροστινό μέρος
  2. αντικριστός

Πηγές

• ἀντωπός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀντωπός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.