ἀποκρότημα

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ἀποκρότημᾰ	τὰ	ἀποκροτήμᾰτᾰ
γενική	τοῦ	ἀποκροτήμᾰτος	τῶν	ἀποκροτημᾰ́των
δοτική	τῷ	ἀποκροτήμᾰτῐ	τοῖς	ἀποκροτήμᾰσῐ(ν)
αιτιατική	τὸ	ἀποκρότημᾰ	τὰ	ἀποκροτήμᾰτᾰ
κλητική ὦ!		ἀποκρότημᾰ		ἀποκροτήμᾰτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀποκροτήμᾰτε
γεν-δοτ	τοῖν		ἀποκροτημᾰ́τοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'ὄνομα' όπως «ὄνομα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀποκρότημα < Μορφολογικά αναλύεται σε ἀπο- + -κρότημα. • Η Ετυμολογία χρειάζεται ανάπτυξη με τεκμηρίωση. Μπορείτε να βοηθήσετε;  

Ουσιαστικό

ἀποκρότημα ουδέτερο

• (σπάνιο) η δημιουργία ήχου, κρότου με τη χρήση δακτύλων

  ※  ἔσθιε πῖνε παῖζε, ὡς τἆλλα τούτου οὐκ ἄξια, τοῦ ἀποκροτήματος (Στράβων, 14. 5. 9)

  φάε, πίνε, παίζε, τίποτα άλλο δεν είναι άξια, του χτυπήματος των δαχτύλων

Συνώνυμα

• ἐπίπταισμα

Συγγενικά

• ἀποκροτέω, ἀποκροτῶ
• ἀπόκροτος
• και → δείτε τη λέξη κρότος

Δείτε επίσης

• ἀποληκέω, ἀποληκῶ

Πηγές

• ἀποκρότημα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.