ἀπουσία

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἀπουσίᾱ	αἱ	ἀπουσίαι
γενική	τῆς	ἀπουσίᾱς	τῶν	ἀπουσιῶν
δοτική	τῇ	ἀπουσίᾳ	ταῖς	ἀπουσίαις
αιτιατική	τὴν	ἀπουσίᾱν	τὰς	ἀπουσίᾱς
κλητική ὦ!		ἀπουσίᾱ		ἀπουσίαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀπουσίᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀπουσίαιν
1η κλίση, ομάδα 'χώρα', Κατηγορία 'σοφία' όπως «σοφία» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀπουσία < ἄπειμι. Μορφολογικά αναλύεται σε ἀπο- + οὐσία

Ουσιαστικό

ἀπουσία θηλυκό

1. απώλεια

   ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Αἰσχύλος, Ἀγαμέμνων, στίχ. 1259

   λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ, κτενεῖ με τὴν τάλαιναν·

   ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Θουκυδίδης, Ἱστορίαι, 1, 70

   οἴονται γὰρ οἱ μὲν τῇ ἀπουσίᾳ ἄν τι κτᾶσθαι

2. φύρα

   ※  4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοτέλης, Μετεωρολογικά, 4, 383b3

   οὐ ποιοῦσι δὲ πολλάκις αὐτὸ διὰ τὸ ἀπουσίαν γίγνεσθαι πολλὴν καὶ τὸν σταθμὸν ἐλάττω ἀποκαθαιρομένου.

3. αποσπερμάτιση

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη ἄπειμι

Πηγές

• ἀπουσία - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀπουσία - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.