ἀπόνηρος

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

Ετυμολογία

ἀπόνηρος < ελληνιστική κοινή ἀπόνηρος

Επίθετο

ἀπόνηρος

• απόνηρος, απονήρευτος

Πηγές

• ἀπόνηρος -  Επιτομή του Λεξικού ⌘ Κριαρά της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας (1100-1669). Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, [μονοτονικό σύστημα]. 

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀπόνηρος	τὸ	ἀπόνηρον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀπονήρου	τοῦ	ἀπονήρου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀπονήρῳ	τῷ	ἀπονήρῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀπόνηρον	τὸ	ἀπόνηρον
κλητική ὦ!		ἀπόνηρε		ἀπόνηρον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀπόνηροι	τὰ	ἀπόνηρᾰ
γενική	τῶν	ἀπονήρων	τῶν	ἀπονήρων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀπονήροις	τοῖς	ἀπονήροις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀπονήρους	τὰ	ἀπόνηρᾰ
κλητική ὦ!		ἀπόνηροι		ἀπόνηρᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀπονήρω	τὼ	ἀπονήρω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀπονήροιν	τοῖν	ἀπονήροιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀπόνηρος < ἀ- + πονηρός

Επίθετο

ἀπόνηρος, -ος, -ον (ελληνιστική κοινή)

1. απόνηρος, απονήρευτος
2. (ιατρική) όχι κακοήθης
3. που δεν καταβάλει προσπάθεια

Πηγές

• ἀπόνηρος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.