ἀργυρώνητος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀργυρώνητος	τὸ	ἀργυρώνητον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀργυρωνήτου	τοῦ	ἀργυρωνήτου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀργυρωνήτῳ	τῷ	ἀργυρωνήτῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀργυρώνητον	τὸ	ἀργυρώνητον
κλητική ὦ!		ἀργυρώνητε		ἀργυρώνητον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀργυρώνητοι	τὰ	ἀργυρώνητᾰ
γενική	τῶν	ἀργυρωνήτων	τῶν	ἀργυρωνήτων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀργυρωνήτοις	τοῖς	ἀργυρωνήτοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀργυρωνήτους	τὰ	ἀργυρώνητᾰ
κλητική ὦ!		ἀργυρώνητοι		ἀργυρώνητᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀργυρωνήτω	τὼ	ἀργυρωνήτω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀργυρωνήτοιν	τοῖν	ἀργυρωνήτοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀργυρώνητος < ἄργυρος (< ἀργός) + ὠνητός (< ὠνέομαι)

Επίθετο

ἀργυρώνητος, -ος, -ον

1. αγορασμένος με ασήμι
2. αγορασμένος γενικά με χρήματα (δούλος ή υπηρέτης)
3. πουλημένος, εξαγορασμένος (μεταγενέστερη έννοια)

Πηγές

• ἀργυρώνητος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀργυρώνητος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.