ἀρητήρ

Αρχαία ελληνικά (grc)

επική κλίση
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ἀρητήρ	οἱ/τοὶ	ἀρητῆρες
γενική	τοῦ/τοῖο	ἀρητῆρος	τῶν	ἀρητήρων
δοτική	τῷ	ἀρητῆρῐ	τοῖς/τοῖσι(ν)	ἀρητῆρσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	ἀρητῆρᾰ	τοὺς	ἀρητῆρᾰς
κλητική ὦ!		ἀρητήρ		ἀρητῆρες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀρητῆρε
γεν-δοτ	τοῖιν		ἀρητήροιν
3η κλίση, Κατηγορία 'κλητήρ' όπως «κλητήρ» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀρητήρ < ἀράομαι + -τήρ

Ουσιαστικό

ἀρητήρ, -ῆρος [ᾱ] αρσενικό (θηλυκό ἀρήτειρα)

• ο ιερέας

  ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ἰλιάς, 1 (Α. Λοιμός. Μῆνις.), στίχ. 11

  οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα / Ἀτρεΐδης

Συγγενικά

• ἀρητήριον

Πηγές

• ἀρητήρ - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀρητήρ - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.