ἀροτριῶν

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	ἀροτριῶν	ἡ	ἀροτριῶσᾰ	τὸ	ἀροτριῶν
γενική	τοῦ	ἀροτριῶντος	τῆς	ἀροτριώσης	τοῦ	ἀροτριῶντος
δοτική	τῷ	ἀροτριῶντῐ	τῇ	ἀροτριώσῃ	τῷ	ἀροτριῶντῐ
αιτιατική	τὸν	ἀροτριῶντᾰ	τὴν	ἀροτριῶσᾰν	τὸ	ἀροτριῶν
κλητική ὦ!		ἀροτριῶν		ἀροτριῶσᾰ		ἀροτριῶν
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	ἀροτριῶντες	αἱ	ἀροτριῶσαι	τὰ	ἀροτριῶντᾰ
γενική	τῶν	ἀροτριώντων	τῶν	ἀροτριωσῶν	τῶν	ἀροτριώντων
δοτική	τοῖς	ἀροτριῶσῐ(ν)	ταῖς	ἀροτριώσαις	τοῖς	ἀροτριῶσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς	ἀροτριῶντᾰς	τὰς	ἀροτριώσᾱς	τὰ	ἀροτριῶντᾰ
κλητική ὦ!		ἀροτριῶντες		ἀροτριῶσαι		ἀροτριῶντᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀροτριῶντε	τὼ	ἀροτριώσᾱ	τὼ	ἀροτριῶντε
γεν-δοτ	τοῖν	ἀροτριώντοιν	τοῖν	ἀροτριώσαιν	τοῖν	ἀροτριώντοιν
3η&1η κλίση, Κατηγορία 'τιμῶν' όπως «τιμῶν» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀροτριῶν (ελληνιστική κοινή) < μετοχή ενεστώτα του ἀροτριῶ με συναίρεση της κλίσης σε -άω κατά το τιμάω: ἀροτριάων > ἀροτριῶν. Για την παραλλαγή σε κλίση -όω όπως δηλόω, θα είχε καταλήξεις -ῶν, -οῦσα, -οῦν.

Μετοχή

ἀροτριῶν, -ῶσα, -ῶν (ελληνιστική κοινή)

• μετοχή ενεργητικού ενεστώτα του ρήματος ἀροτριῶ στην κλίση -άω:
  1. (κυριολεκτικά) που αροτριά, που οργώνει

     ※  2ος κε αιώνας, Ἀππιανός Ἀλεξανδρεύς, Ρωμαϊκά, Ἐμφύλιοι πόλεμοι Α΄, 1.11.101 @perseus.tufts.edu [μιλάει ο Σύλλας]

     καὶ λόγον εἶπε: ‘φθεῖρες γεωργὸν ἀροτριῶντα ὑπέδακνον …

     κι είπε αυτήν την ιστορία: «[κάτι] ψείρες έναν γεωργό, καθώς όργωνε, τον ψιλοδάγκωναν …»

  2. (μεταφορικά)

     ※  3ος/2ος πκε αιώνας ⌘ Παλαιὰ Διαθήκη κατά την μετάφραση των Εβδομήκοντα , Ιώβ, 4.8 στη Βικιθήκη

     τοὺς ἀροτριῶντας τὰ ἄτοπα

Σημειώσεις

• Από συναίρεση της κλίσης -όω: επικός τύπος  ἀροτριόωντι (δοτική ενικού)

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη ἄροτρον

Πηγές

• ἀροτριῶν - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.