ἀσκίτης

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ἀσκίτης	οἱ	ἀσκῖται
γενική	τοῦ	ἀσκίτου	τῶν	ἀσκιτῶν
δοτική	τῷ	ἀσκίτῃ	τοῖς	ἀσκίταις
αιτιατική	τὸν	ἀσκίτην	τοὺς	ἀσκίτᾱς
κλητική ὦ!		ἀσκῖτᾰ		ἀσκῖται
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀσκίτᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀσκίταιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι μακρό.
1η κλίση, ομάδα 'στρατιώτης', Κατηγορία 'στρατιώτης' όπως «στρατιώτης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἀσκίτης < ἀσκ(ός) + -ίτης

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ↷ λατινικά: ascites

Ουσιαστικό

ἀσκίτης, -ου [ῑ] αρσενικό (ελληνιστική κοινή)

1. (ιατρική) ασκίτης, οίδημα
2. ο ασθενής που πάσχει από ασκίτη

Πηγές

• ἀσκίτης - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀσκίτης - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.